In het grote karribos
Weg was Kees! Het moment dat we Apollo (zo heet onze camper) op de camp site parkeerden, was ie vertrokken. We hadden net veertien kilometer over een dirt road midden door het karribos gehobbeld om hier te komen. Karribomen hebben kaarsrechte stammen en worden zo'n 60 meter hoog.
We zijn de enigen op deze boscamping in het karribos. Er is geen beheerder en de campingfee doe je in een envelopje en daarna in een blikken bus. Hout voor de BBQ ligt ergens achteraf opgestapeld. Neem zoveel je wilt.
En na een kwartiertje was Kees er weer, in zijn armen het vuur voor vanavond. Na een half uur brandt ons vuurtje. En hoewel strikt genomen Kees geen brandweerman is, is het volgende gezegde wel op hem van toepassing: In elke brandweerman schuilt een pyromaan.
Een paar bomen verderop zit een grote kookaburroo, ook wel lachvogel genoemd omdat zijn roep als uitlachen klinkt, kakkakakkahaa. Het is net een hele dikke ijsvogel. En hij is is inderdaad aan de ijsvogel verwant, maar in tegenstelling tot de Nederlandse ijsvogel voor mensen in het geheel niet bang.
Het Karribos ligt in het Leewin National Park, zo'n 300 km zuidelijk van Perth. Het is een uitgestrekt gebied langs de kust, en met een beetje mazzel gaan we op een van de kapen hier walvissen zien die langs deze kust van Noord naar Zuid trekken
Het is een park met kapen, surfstranden, karribossen en grotten. Vanochtend hebben we de Calgardup grot bezocht, met een 'guide yourself tour'. Voor een paar dolar krijg je een helmpje en een zaklamp en wordt je de weg naar de ingang gewezen: veel plezier!
Het was heel erg spannend en heel erg leuk. We waren de enigen in de grot. We daalden langs glibberige trappetjes steeds diepen in de grot af. Af en toe ontbrak de leuning.
Kruipend onder de stalagtieten door, baanden we ons een weg naar 'de balzaal'
Daar gewoon voor de grap ook onze zaklampen uitgedaan, stikkedonkerder kan het niet worden.
Het was prachtig en heel anders dan dat je met een gids rondgeleid wordt.
Oerigens zijn we op onze boscamping uiteindelijk niet de enigen gebleven: zo tegen het schemerdonker liep het langzaam vol. En ook op ons plekje kregen we buren: een soort monstertruck met breedstraalkoplampen en daarachter nog een mega-caravan. Vrouw met walkie-talkie loodste man, truck en caravan achterwaarts het bos in. We hebben het met open mond zitten bekijken vanachter ons cosy kampvuurtje...
Een tien voor het teamwork, maar wel een beetje spijtig van ons plekje.
Weg was Kees! Het moment dat we Apollo (zo heet onze camper) op de camp site parkeerden, was ie vertrokken. We hadden net veertien kilometer over een dirt road midden door het karribos gehobbeld om hier te komen. Karribomen hebben kaarsrechte stammen en worden zo'n 60 meter hoog.
We zijn de enigen op deze boscamping in het karribos. Er is geen beheerder en de campingfee doe je in een envelopje en daarna in een blikken bus. Hout voor de BBQ ligt ergens achteraf opgestapeld. Neem zoveel je wilt.
En na een kwartiertje was Kees er weer, in zijn armen het vuur voor vanavond. Na een half uur brandt ons vuurtje. En hoewel strikt genomen Kees geen brandweerman is, is het volgende gezegde wel op hem van toepassing: In elke brandweerman schuilt een pyromaan.
Een paar bomen verderop zit een grote kookaburroo, ook wel lachvogel genoemd omdat zijn roep als uitlachen klinkt, kakkakakkahaa. Het is net een hele dikke ijsvogel. En hij is is inderdaad aan de ijsvogel verwant, maar in tegenstelling tot de Nederlandse ijsvogel voor mensen in het geheel niet bang.
Het Karribos ligt in het Leewin National Park, zo'n 300 km zuidelijk van Perth. Het is een uitgestrekt gebied langs de kust, en met een beetje mazzel gaan we op een van de kapen hier walvissen zien die langs deze kust van Noord naar Zuid trekken
Het is een park met kapen, surfstranden, karribossen en grotten. Vanochtend hebben we de Calgardup grot bezocht, met een 'guide yourself tour'. Voor een paar dolar krijg je een helmpje en een zaklamp en wordt je de weg naar de ingang gewezen: veel plezier!
Het was heel erg spannend en heel erg leuk. We waren de enigen in de grot. We daalden langs glibberige trappetjes steeds diepen in de grot af. Af en toe ontbrak de leuning.
Kruipend onder de stalagtieten door, baanden we ons een weg naar 'de balzaal'
Daar gewoon voor de grap ook onze zaklampen uitgedaan, stikkedonkerder kan het niet worden.
Het was prachtig en heel anders dan dat je met een gids rondgeleid wordt.
Oerigens zijn we op onze boscamping uiteindelijk niet de enigen gebleven: zo tegen het schemerdonker liep het langzaam vol. En ook op ons plekje kregen we buren: een soort monstertruck met breedstraalkoplampen en daarachter nog een mega-caravan. Vrouw met walkie-talkie loodste man, truck en caravan achterwaarts het bos in. We hebben het met open mond zitten bekijken vanachter ons cosy kampvuurtje...
Een tien voor het teamwork, maar wel een beetje spijtig van ons plekje.
